همین قدر بود...

بدنی بی من!

* پ.ن: صوفيان جمله حريفند و نظرباز ولی     زين ميان حافظ دلسوخته بدنام افتاد

زبانم را بریده

آبنبات شکسته

زیر سایه اقاقی

گل اطلسی

گوش هایم پر از

خرخر سایه هاست

خالی شده ام...

از عشقی خیالی

در کلاف سر در گم دروغ ها

واقعیت!

 آرزو می کنم روی دیوار مقابل

 چیزی نوشته باشی 

 که بتوانم دلم را 

میان خطوطش جا بگذارم...

با جوهر واژه ها ترسیم می کنم

بر تابلوی ترانه ای تازه
 

دیدنی ست...

پشت پرده ای که نیست

فاصله ایست غریب

که روح مان را

در هم ادغام می کند

برای تو می میرند

و دفن می شوند

در گور جمعی شعری عاشقانه

و بندگان بند باز...

رسولان رستگاری!

کجا پنهان کنم...

آشپز خانه امن نیست!

زمستانی سر سبز

که عمری پای برهنه

کرت های بهاری بی حاصل را

پشت سر گذاشته ام